Een motie van de VVD die oproept tot het samen met inwoners opstellen van duidelijke beleidskaders hebben we dan ook ondersteund en is unaniem aangenomen. We hebben aangegeven dat de gemeenteraad vooraf zelf duidelijke kaders vaststelt en deze meegeeft aan het maatschappelijke gesprek. Dat is een bewezen succesfactor voor goede participatie. Dat dit gesprek niet eerder is gevoerd, vóórdat het locatieonderzoek startte, vinden wij een gemiste kans. Door het gesprek nu alsnog te voeren, kan in de resterende onderzoeksperiode worden gewerkt aan meer begrip en draagvlak voor zowel tijdelijke als duurzame opvang in Houten.
Het maatschappelijke gesprek is waardevol om samen te spreken over randvoorwaarden zoals leefbaarheid, veiligheid, schaal en goede begeleiding. Dat draagt bij aan draagvlak en duidelijkheid.
Tegelijk is het cruciaal dat dit gesprek geen twijfel oproept over het lopende proces rond de Essenkade. Er loopt op dit moment al onderzoek naar Essenkade 2 als mogelijke duurzame opvanglocatie voor 337 vluchtelingen Inwoners. In het bijzonder moet de klankbordgroep, niet het gevoel krijgen dat hun betrokkenheid wordt uitgesteld of minder betekenisvol is.
Voor inwoners en betrokken organisaties moet helder zijn dat het maatschappelijke gesprek breder is opgezet en parallel kan plaatsvinden, zonder vertraging van het lopende onderzoek bij de Essenkade.
GroenLinks en PvdA blijven aandacht vragen voor vluchtelingen die nú opvang nodig hebben. Zorgvuldigheid is belangrijk, maar mag niet leiden tot onnodige vertraging. Vaart maken blijft noodzakelijk.
ITH kwam in dezelfde raadsvergadering met een oproep waarin zij hun eigen college afvallen en geen AZC meer willen in Houten. Met fraaie woorden en beloftes wordt de indruk gewekt dat er oplossingen worden geboden, terwijl de kernproblemen onopgelost blijven. Sterker nog: de voorgestelde maatregelen zijn geen oplossingen, maar sluiten aan bij een langere reeks kansloze beloften die ITH eerder niet wist waar te maken. Denk aan de belofte van een huisartsenpost, het niet realiseren van het Huis van Houten en het niet uitblijven van sociale huurwoningen.
ITH erkent impliciet haar eigen falen: als grootste coalitiepartij is het niet gelukt om asielopvang te realiseren en evenmin om voldoende sociale huurwoningen te bouwen in de afgelopen vier jaar– op 26 woningen na. Dat dit pijnlijk is, valt te begrijpen. Maar vervolgens komen met een plan om op korte termijn 337 sociale huurwoningen te realiseren, is niet eerlijk richting onze inwoners. Wij kunnen niet toveren, daar moeten we eerlijk over zijn.
ITH suggereert nu dat een beroep op bovenwettelijk huisvesten, een extra bouwopgave en een verzameling losse maatschappelijke initiatieven voldoende zouden zijn om te voldoen aan de Spreidingswet. Dat is geen bestuurskracht, maar politiek toneel. Met deze motie onttrekt ITH zich opnieuw aan de verantwoordelijkheid en het commitment dat juist van een grote coalitiepartij mag worden verwacht. De motie verwijt het college van alles, maar is zelf een schoolvoorbeeld van wensdenken zonder stevige onderbouwing.
Daarnaast wekt de motie de indruk dat vrijblijvende participatie en het vermijden van harde keuzes snel verlichting zouden brengen voor Ter Apel. We weten echter allemaal dat dit niet realistisch is. Het COA heeft deze capaciteit nodig, de Spreidingswet is een wet, en investeren in alternatieven die niet bestaan of niet schaalbaar zijn, leidt voorspelbaar tot stilstand. Daarmee dreigt Houten opnieuw achter te blijven, terwijl de verantwoordelijkheid wel blijft bestaan.
Natuurlijk is het belangrijk om inwoners te betrekken – graag zelfs. Maar het is niet eerlijk om hen voor te houden dat optoppen, woningdelen of incidentele initiatieven voldoende zijn om de wettelijke taakstelling structureel te halen. Dat is niet bestuurlijk verantwoord en niet realistisch. Deze motie is dan ook geen route naar draagvlak, maar een route naar uitstel. En uitstel lost niets op. De verantwoordelijkheid voor het maken van realistische keuzes kan niet worden afgeschoven, zeker niet nu het erop aankomt. Onze inwoners verdienen realistische plannen en eerlijke keuzes. Wat door hen wordt gepresenteerd, oogt vooral als de start van een verkiezingscampagne met onhaalbare voorstellen en loze beloftes. Van een collegepartij verwachten wij echte oplossingen voor de maatschappelijke problemen van vandaag. Zelfreflectie is daarbij geen luxe, maar een noodzaak.